Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 264 156 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

http://www.blogroku.pl/kategorie/wiec-spiewac-bede-wam-pochwale-zycia,gwkkm,blog.html

Blog bierze udział w konkursie na BlogRoku2011 http://www.blogroku.pl/kategorie/wiec-spiewac-bede-wam-pochwale-zycia,gwkkm,blog.html

Zdjęcia w galeriach.


Jesień

piątek, 24 września 2010 22:51
Dziś ... o pszczołach też.


 
    Że to już jesień, przypominać nie trzeba. Czuć w powietrzu inne zapachy płynące z zaoranych pól, inne ptaki dają o sobe znać, że właśnie przyleciały z Północy, a gdzieś, w górze co raz rozbrzmiewa żałosny klangor żurawi, które formują  swoje klucze, by odlecieć na Południe.
   W pasiece już  wprawdzie  zakarmiłem na zimę pszczoły, ale te - że są bardziej  zapobiegliwe od pszczelarza - jeszcze odwiedzają intensywnie przeróżne jesienne kwiaty w poszukiwaniu pyłku i nektaru, bowiem nie mają zwyczaju leniuchować, a promienie słoneczne dodają im wigoru - wręcz zachęcają do wylotów. Stąd, przez okno swej pracowni słyszę radosny gwar "moich złotoskrzydłych kochanek", które w blasku słońca prezentują się szczególnie uroczo. Niektóre, zwabione zapachem zgromadzonych w pracowni nadstawek z suszem pszczelim, przylatują przez otwarte drzwi chaty i wówczas muszę je grzecznie "wypraszać" przez okno, w czym skutecznie pomaga mi  przyjaciel Andrzej, który udzielił gościny mojej pasiece.
    W miniony piątek przyjechałem do pasieki z małżonką , by trochę popracować przy obejściu - przygotować miejsce pod  nowe maliny i malwy oraz inne krzewy ozdobne, posiadające również duże znaczenie jako przyszły pożytek dla pszczół. Okazało się że nasi mili Gospodarze również pomyśleli pod kątem zabezpieczenia wiosennego pożytku dla pszczół i obsiali rzepakiem  swoje pole znajdujące się w  bliskim sąsiedztwie pasieki i tam, za górką również. Zapowiada się więc ( o ile pogoda wiosną dopisze) bardzo dobry zbiór miodu rzepakowego w przyszłym roku - miodu, który ma niedocenione wartości lecznicze, szczególnie dla ludzi ze schorzeniami serca.
    Już na podwórku przywitała nas Kasia, najmłodsza pociecha w rodzinie Andrzeja, oferując swoją pomoc. Przyszła też najstarsza, Gabrysia - bohaterka mojego poprzedniego wpisu, gotowa towarzyszyć mi przy przeglądzie pszczół. A więc, połknęła  pszczelarskiego bakcykla. Ale wpierw musieliśmy wykonać  inne zaplanowane czynności, które przesunęły sie  jednak nieco w czasie, bowiem okazało się, że cała rodzina Gospodarzy udała się w niedalekie pole,by zbierać ziemniaki, które kopaczką wykopał ojciec Kasi.
     Od wieków na wsi jest tak, że w ważnych pracach polowych uczestniczą wszyscy członkowie rodziny, bliżsi i dalsi krewni, a także sąsiedzi. Ukazał to w "Chłopach" Władysław Reymont, wcześniej Eliza Orzeszkowa w "Nad Niemnem". Nikt się nie leni, czyli "nie walaczy się" - jak mówią na wsi. Wszystkie inne czynności podporządkowane są tym głównym, jak:  żniwa, młocka , wykopki, a wcześniej sadzenie. Tak, jak w pszczelej rodzinie wszystkie pszczoły pracują, wykonujac przypisane im przez Naturę  zadania, szczególnie podczas obfitego pożytku, również tu wszyscy odkładają inne czynności na rzecz tych najważniejszych.. Dlatego też, czując się wśród naszych  Gospodarzy  bardzo rodzinnie, wzięliśmy oboje z żoną wiaderka do ręki, włączając się do pracy przy zbieraniu ziemniaków. Nie było łatwo, bowiem mokra ziemia nie chciała  oddać  kartofli (używam tu drugiej nazwy tej smakowitej bulwy). Mechanizacja rolnictwa  mechanizacją, ale ludzkie ręce w tak ciężkich warunkach są niezawodne. Schylając się i wydzierając spod ciężkich skib poszczególne, ledwo widoczne okazy, przypomniałem sobie czasy dzieciństwa, kiedy to konna kopaczka należała do rzadkości, a na wykopki szło się z motykami i każdy uczestnik brał "okrakiem" jeden rząd, po czym,   dziobiąc ziemię motyką, co raz to schylał się , by wybrać kolejne  bulwy i wrzucic do ciagnionego przy sobie wiadra lub kosza. Wówczas wykopki trwały  znacznie dłużej, a i plecy bardziej bolały. Nie mniej  - tak, jak przed  kilkudziesięciu laty - zapach ziemi był taki sam oraz gadki , przymówki,  dowcipy kopaczy i zbieraczy,  również. I śpiew , oczywiscie, także. Śpiewającą była Kasia, która wpierw pomagała zbierać ziemniaki i jednocześnie sprytnie łapała uciekajace przed nami polne myszy,  a potem , siedząc na traktorze obok swgo tatusia, wyśpiewywała wszystkie znane sobie piosenki. Było więc nie tylko wesoło, ale i -  zgodnie z tradycją - śpiewająco.
     Nie było tylko gawronów, zazwyczaj towarzyszących pracom polowym. Pięknie wykorzystał je w tomiku "Ścieżki polne" Leopold Staff, w swoim sonecie ukazujacym wykopki w jesienny, dżdżysty dzień. Tu słoneczko jeszcze grzało, więc "czarny parasol" z rozpiętych gawronich skrzydeł był zbyteczny, natomiast jesień znaczył żałosny klangor formujących swój klucz nad pobliskim lasem  żurawi. Przerwaliśmy na chwilę swoją pracę by pożegnać wzokiem odlatujace na Południe ptaki.
     Nie obeszło sie też bez  akcentu historycznego - tego tragicznego, zwiazanego z tą ziemią. W pewnym momencie ojciec Kasi, Justynki i Gabrysi, po wysypaniu kolejnego kosza ziemniaków na przyczepę spojrzał w dal i spytał:
   -To tam spadł ten samolot? Na tamto pole?
   -Tak, na tamto. Tam, gdzie są teraz te drzewa - wskazał miejsce  pan Edward.
   - Trochę bliżej, na prawo, w tamtą stronę... w stronę drogi!  - po prawiła go córka, mama dziewczynek. - Pamiętam, że ze szkoły tam chodziliśmy.
     Mowa była o polskim  bombowcu "Łoś", który we wrześniu 1939 roku, po ataku na niemieckie kolumny wojskowe został zestrzelony i którego załoga  spoczywa teraz na miejscowym cmentarzu. W  każdą rocznicę tego zdarzenia mieszkańcy okolicznych wsi, przy wspóludziale młodzieży szkolnej, wojska, władz samorzadowych gminy i powiatu gromadzą się po uroczystej Mszy sw.  przy mogile-pomniku na patriotycznym apelu, oddajac hołd bohaterskim lotnikom. Przyjeżdża również brat jednego z poległych , a cała historia tragicznego lotu  jest przekazywana z pokolenia na pokolenie, nie tylko w szkole.
     Po obiedzie zajęliśmy sie z żoną zaplanowaną  pracą wokół  pasieki. Wszystkie trzy siostrzenice Andrzeja - najmłodsza Kasia, starsza nieco Justynka, która właśnie wróciła ze szkoły, oraz Gabrysia - zadeklarowały pomoc. Widziałem, że Kasia i Justynka zazdrościły trochę Gabrysi jej poprzedniego, bezpośredniego udziału w przeglądzie uli i teraz chciały doznać tych samych wrażeń, co ich najstarsza siostra. Musiały uzyskać  zgodę mamy i przypomnieć sobie, czy doznały już kontaktu z pszczelim żądłem. Kiedy wszystkie "formalności" pomyślnie zostały spełnione, dziewczyny przywdziały zapasowe kapelusze i skafander.
      Niestety. Właśnie rozpalałem ogień w podkurzaczu. Zazwyczaj nie używam  już dymu do pszczół, bo mam bardzo łagodne rasy, ale dla dziewczyn dymienie podkurzaczem to nie tylko gwarancja zniechęcenia jakiejś "zdenerwowanej Maji" do użądlenia, ale również dodatkowa atrakcja zwiazana z tą profesją.I właśnie wtedy, gdy z podkurzacza już się dymiło i miałem swoje młode pomocnice zaprosić do współpracy, z niedalekiego pola rozległo sie wołanie taty. Dziewczyny potrzebne były właśnie w polu, bo okazało się, że po użyciu rekultywatora, jeszcze sporo ziemniaków jest do wyzbierania.  Przykro było patrzeć na żal w ich oczach, bowiem już nastawiły się na bezpośreni kontakt z pszczołami, ale posłuszeństwo wobec woli rodziców było ważniejsze.To dobrze. W tej rodzinie " wszystko jest na swoim miejscu". Będą miały okazję popracować przy pszczołach jeszcze niejeden raz. Tak więc, krótką tym razem pracę przy ulach prędko wykonałem sam, po czym, wraz z żoną wyruszyliśmy znowu w pole, do wspólnegio zbierania płodów ziemi - już  znacznie lżejszego. Nie zeszło nam już tak długo, jak do południa. po skończonej pracy wyszedłem dalej w pola , za górkę i rozsiałem na nieużytkach i pod lasem  zebrane wcześniej nasiona roślin miododajnych, których w tym rejonie nie było. Po drodze zawróciłem lisa - który od lasu zdążał "po przekąskę" do wiejskich kurników. Parę tygodni temu u moich Gospodarzy zagryzł pięć dorodnych kur.
   Gdy wróciłem, Gabrysia przyniosła gorącą jeszcze pizzę - "przesyłkę " od Andrzeja. Na huśtawce w ogrodzie moja małżonka delektowała się takim samym kawałkiem w towarzystwie Justynki i Kasi. Pyszna była pizza mimo, że nie pasowała do polskiej tradycji związanej z kopaniem ziemniaków.

Podziel się
oceń
0
0

komentarze (21) | dodaj komentarz

Czas strachu, łez i nadziei (cz.II)

środa, 15 września 2010 23:49
Ten wpis również będzie składał się z dwóch, a może też i trzech części, bowiem dotyczyć będzie jednego, ale za to  szczególnego  przypadku  człowieka, który padł ofiarą systemu zniewolenia.

                                                                   XII.

 

                            TW.  „CZERNIK" , „JANEK"

                           - SZCZEGÓLNY PRZYPADEK

 

       Nie należy mówić źle o zmarłych nawet wtedy, gdy wiedli oni niezbyt chwalebne życie. Jednak są sytuacje, gdy w imię prawdy  historycznej, w imię prawdy o naturze ludzkiej należy pokazać przypadek zniewolenia człowieka. Nie o potępienie samego człowieka tu chodzi, lecz o czyn, którego się dopuścił za  swego życia. Bohater tego wspomnienia już stanął przed obliczem Pana i jaką otrzymał zapłatę za swoje ziemskie „zasługi" - Bóg tylko wie. Myśmy tylko wieść o jego śmierci skwitowali krótko: „Jakie życie, taki zgon".

       Adama S. poznałem podczas naszej pierwszej w stanie wojennym „solidarnościowej" Mszy św. odprawianej  w jarosławskiej Kolegiacie,  w rocznicę  strajków sierpniowych.  Po prostu, znalazł się w naszym solidarnościowym chórku śpiewającym podczas liturgii. Zwracał na siebie uwagę  wyglądem. Chudy, lekko przygarbiony, trochę zaniedbany  mężczyzna po pięćdziesiątce, o smagłej cerze i niebieskich oczach. Bujna,  i nie znająca chyba grzebienia czupryna kędzierzawych, czarnych włosów kontrastowała z orlim nosem i mocną, pokrytą ciemnym zarostem  szczęką, tudzież wyraziście zaznaczoną grdyką, wysuwającą się spod  rozpiętego, nie pierwszej białości  kołnierza koszuli. Miał charakterystyczny, budzący zaufanie uśmiech, przy którym pokazywał swoje blaszane uzupełnienia ubytków w białym  uzębieniu. Ubierał się też  dość dziwacznie, bo w brązową, prążkowaną, staroświecką marynarkę, nałożoną na sweter, a do tego miał zielone, sukienne spodnie, tzw. rajtki oraz podniszczone oficerki.

      Kim był Adam? Niewątpliwie, był rolnikiem, co wyraźnie nawet dało się odczuć, gdyż ubranie jego przesiąknięte było wonią końskiego obornika. Mieszkał na obrzeżach miasta i tam miał swoje niewielkie gospodarstwo. W naszym towarzystwie solidarnościowym reprezentował NSZZ Rolników Indywidualnych „Solidarność". O sobie mówił niewiele, często jednak powoływał się na „swoich partyzantów", którzy mieli mu dostarczać różnych wiadomości i w razie czego być na jego zawołanie. Wyglądało na to, że Adam przewodzi jakiejś tajnej grupie, mającej konspirację we krwi jeszcze od czasów II wojny światowej. Jego przechwałki zaczęły nam się wydawać dość podejrzane, zważywszy, że jego  wiek nie upoważniał do dawania wiary w partyzancką przeszłość. Braliśmy je jako  niewinną oznakę skłonności człowieka do fantazjowania na temat swojego znaczenia w życiu. Dlatego też traktowaliśmy go z przymrużeniem oka , ale - jak się później okazało -  i tak zbyt blisko  dopuściliśmy go do pewnych spraw. Często przychodził do mnie do domu, zasypując  wiadomościami, które wydawały mi się aż nieprawdopodobne. Przychodził również do innych kolegów i .... składał potem meldunki swojemu prowadzącemu oficerowi. Nawet bardzo gorliwie. Ale o tym dowiedzieliśmy się później, po otrzymaniu z IPN  naszych „teczek".

     Adam  „działał" wśród nas do końca stanu wojennego. Potem nagle wyłączył się , unikając naszego towarzystwa. Kiedyś, idąc na działkę przez podmiejskie łąki pozdrowiłem go koszącego trawę  na siano. Ledwie odpowiedział półgębkiem i wyraźnie unikał dalszej rozmowy. Dziś wiem, jaka była tego przyczyna. Nasz kontakt urwał się zupełnie. Dopiero w latach dziewięćdziesiątych dowiedziałem się o jego tragicznej  i -  jakże wymownej  - śmierci. Adam wyszedł w swojej stodole na sąsiek  po siano dla konia i spadł na klepisko, nadziewając się brzuchem na część stojącego tam wozu.  Ponieważ mieszkał tylko z synem nadużywającym alkoholu,  skonał samotnie w miejscu wypadku. Jakiś czas potem spłonęły całe jego zabudowania gospodarcze. Pozostał po nim jedynie ślad w naszych teczkach  i ...niepamięć.

      „Raporty" Adama składane  prowadzącemu go  esbekowi miały dla  SB bardzo ważne znaczenie. Adam był bardzo pomysłowym i gorliwym współpracownikiem. Znajdował się przecież prawie w centrum  podziemnego środowiska solidarnościowego. Jednakże TW „Janek", „Czernik" również swych mocodawców karmił wytworami  własnej , bujnej wyobraźni, a więc, faktami wyssanymi z palca, które ci brali jako prawdziwe i na nich opierali taktykę  walki z naszym podziemiem. Kiedy czytam dziś raporty Adama, to czasem chce mi się śmiać , ale też i ogarnia mnie przerażenie spowodowane podłością ludzką.

 



Podziel się
oceń
0
0

komentarze (12) | dodaj komentarz

Zdjęcia w galeriach.


Nowy blooczek pod wpisami Blog bierze udział w konkursie BlogRoku2011 http://www.blogroku.pl/kategorie/wiec-spiewac-bede-wam-pochwale-zycia,gwkkm,blog.html

środa, 23 sierpnia 2017

Licznik odwiedzin:  94 565  

Słownik internetowy

Kalendarz

« wrzesień »
pn wt śr cz pt sb nd
  0102030405
06070809101112
13141516171819
20212223242526
27282930   

O moim bloogu

Mój bloog to nie tylko własne przeżycia, ale też wspomnienia, przemyślenia dotyczące bieżących spraw.Pragnę, odkrywając przed innymi to, co mnie boli, interesuje, frapuje, zachęcić innych do wymian...

więcej...

Mój bloog to nie tylko własne przeżycia, ale też wspomnienia, przemyślenia dotyczące bieżących spraw.Pragnę, odkrywając przed innymi to, co mnie boli, interesuje, frapuje, zachęcić innych do wymiany poglądów, tudzież doświadczeń w prezentowanych tematach. Mam już bagaż doświadczeń zyciowych, a jako świeżo emerytowany nauczyciel między pięćdiesiątką a sześćdziesiątką,czuję sie jeszcze potrzebny. Jestem już dziadkiem, choć na takiego nie wyglądam.Zajmuję się pszczelarzeniem , malowaniem , teatrem, pisaniem oraz działką.Parałem się też pracą samorządową, ale obecnie wyborcy zaproponowali mi czteroletni wypoczynek, dlatego też mam czas dla wszystkich, którym moje towarzystwo będzie miłe.

schowaj...

Głosuj na bloog






zobacz wyniki

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Statystyki

Odwiedziny: 94565
Wpisy
  • liczba: 261
  • komentarze: 3454
Galerie
  • liczba zdjęć: 5
  • komentarze: 25
Punkty konkursowe: 600
Bloog istnieje od: 3910 dni

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Bloog.pl

Bloog.pl